C o s i n e P u b

Paparazzi 7

ไอเย็นยามเช้าลอยลมผ่านกรอบหน้าต่างมาโลมไล้ใบหน้าขาว แจจุงขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนสะดุ้งตื่น มือรีบฉวยนาฬิกามาดูเวลา จวนจะ 9 โมงเช้าแล้ว สักพักเสียงโทรศัพท์ก็กริ๊งดัง เขารีบกดรับสาย
“เอ่อ....แจจุง อรุณสวัสดิ์ครับ อีกสักพักเดี๊ยวผมก็จะถึงบ้านคุณแล้ว ใช่บ้านหลังสีขาวหรือเปล่า ” เสียงทุ้มแว่วจากปลายสาย
“...................ใช่ครับ ไม่ต้องรีบก็ได้นะครับ” แจจุงว่า
“แล้วเดี๊ยวเจอกัน..” สายตัดไป
แจจุงรีบถอดเสื้อผ้า แล้วอาบน้ำอย่างเร็ว ที่แน่ๆเขาจะไม่มีวันยอมให้จุง ยุนโฮต้องก้าวเท้าเข้ามาในบ้านเด็ดขาด ไม่งั้นแผนคงล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

ทันทีที่แจจุงเตรียมทุกอย่างเสร็จ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นทันที

แจจุงส่องกระจกพิจารณาเสื้อเชิ้ตขาวกับยีนส์สีเข้มเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหยิบกล้องดิจิตัลขนาดกะทัดรัดยัดใส่กระเป๋ากางเกง เขาปิดประตูบ้านแล้วมองไปที่ชายร่างสูงกำลังยืนพิงรถBMW ใส่แว่นสีชา สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มเฉกเดียวกับเฉดสีรถ  
ยุนโฮส่งยิ้มให้ แจจุงก็เพียงพยักหน้ารับ

“เราจะไปไหนกันเหรอ?” แจจุงเอ่ยถาม เมื่อรถกำลังเคลื่อนไปตามถนน 
ยุนโฮยิ้ม “คุณอุตส่าห์ช่วยเก็บแหวนให้ ผมขอเลี้ยงข้าวเที่ยงตอบแทนแล้วกันครับ”
แจจุงนิ่งคิด.......ร้านอาหารก็คงไม่แพ้ร้านหรูๆของพวกไฮโซสินะ.......
“.............ทำไมเงียบไปล่ะ ไม่หิวเหรอครับ”
“อ๋อ เปล่าๆ” แจจุงปั้นยิ้ม 
ยุนโฮลอบมองใบหน้าของคนที่นั่งข้างๆเป็นระยะ ส่วนแจจุงเองก็เพียงเหม่อมองทิวทัศน์ข้างทาง
“คุณพูดไม่เก่งเลยนะ” ยุนโฮพูดขึ้น
“.....ผมก็ว่างั้น คุณคงรู้สึกเบื่อ?”
ยุนโฮหัวเราะกับคำตอบ “ฮ่าๆๆๆ ไม่หรอกครับ ผมไม่เบื่อหรอก”
แจจุงขมวดคิ้ว 
“อ้าว ผมทำให้คุณโกรธเหรอครับเนี่ย” ใบหน้าของยุนโฮยังคงอมยิ้มอยู่ อาจเพราะเพิ่งเคยเจอคนที่หยอกแล้วสนุกแบบนี้เป็นครั้งแรก
รถBMW สีน้ำเงินเริ่มชะลอความเร็วลง ก่อนเข้าจอดใต้ใต้โครงเหล็กดัดที่มีเถาวัลย์ ใบไม้เขียวชอุ่ม คอยให้ร่มเงา แจจุงมองไปรอบข้างอย่างแปลกใจ เพราะไม่นึกว่าร้านอาหารที่นายแบบชื่อดังพามาเลี้ยงนั้น กลับเป็นเพียงร้านที่เน้นบรรยากาศธรรมชาติ ไม่ใหญ่โตหรืออยู่บนตึกสูงระฟ้า 
ยุนโฮมองคนข้างๆทำหน้าแปลกใจก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนพูดอย่างรู้ทัน
 “ขอโทษทีนะครับที่ไม่ใช่ร้านหรู แต่กลับเป็นสวนอาหาร” 
........................................................................

ในห้องอพาร์ตเมนท์แคบๆ ยูซอนกำลังนอนแผ่บนเตียง สายตาดูรายการบนโทรทัศน์เครื่องเล็ก เขาเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากเลยต้องคอยช่วยแจจุงหางานเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงชีพ.......ผมกับแจจุงสนิทกันมา  นานตั้งแต่ยังเด็กๆ จนรู้นิสัยกันอย่างดี ครั้งแรกที่เราเจอกันผมก็เข้าใจผิดอย่างจังว่าแจจุงเป็นเด็กผู้หญิง....... 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !

ยูซอนขยับลุกจากเตียงไปเปิดประตูห้องอย่างเกียจคร้าน เขาเกาหัวแกรกๆพลางส่งสายตามองไปที่แขก
ก่อนจะอ้าปากเหวอ แล้วโพล่งออกมา “เต่าเขียว 0-0!”
ชายร่างเล็กเงยขึ้นมองยูซอนอย่างไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่ได้ยิน 
 “นายไม่มีคำอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง!” จุนซูเสียงฉุน
ยูซอนยิ้มแห้งๆ แต่ใบหน้ายังบ่งบอกได้ชัดว่างงอยู่
“เอ่อ.....แล้วจุนซูมาทำไรที่นี่ล่ะครับ” 
“............มาทำไร...ก็มาเยี่ยมน่ะสิ” จุนซูหน้าบึ้ง ยกตะกร้าผลไม้สดให้ดู
ยูซอนเกาหัวต่อ แล้วเชิญคนตัวเล็กให้เข้าไปนั่งในห้อง
จุนซูมองห้องอพาร์ตเมนท์อันแสนคับแคบ ขณะที่ยูซอนก็รีบเอื้อมมือหยิบนู่นจับนี่ให้เข้าที่เข้าทาง 
“นายอยู่คนเดียวเหรอ?” จุนซูเอ่ยถาม
“....อืม อยู่คนเดียว....”
-*- “(โคตร)รก”
“โห นี่ตกลงว่าจะมาเยี่ยมหรือจะมาด่าเนี่ย” ยูซอนอดเหน็บไม่ได้
“.....ทั้งสอง....” จุนซูตอบกวนๆ
“พูดแบบนี้ ระวังไม่ได้ออกจากห้อง!” -*-

..................................................................................
ชางมินมองจากหน้าต่างห้องลงมา เห็นว่าซีวอนกำลังยืนยิ้มในมือถือกุหลาบขาวช่อใหญ่ เขาก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาพยายามบอกปฏิเสธซีวอนหลายครั้งแล้ว ทว่าก็ยังไม่มีเลยสักครั้งที่ซีวอนจะทำหน้าบึ้ง หรือซึมเศร้าใส่ จะมีก็แต่รอยยิ้ม 
สำหรับวันนี้ ชางมินเองก็ต้องจำใจไปสัมมนากับซีวอนเพื่อความเจริญก้าวหน้าในสายงาน
...........ซีวอน นายจะทนฉันได้อีกนานแค่ไหนกัน? บางครั้งคนที่เศร้าคงจะเป็นผมเอง..........
สักพักชางมินก็ลงไปหาเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ลานจอดรถ
“อรุณสวัสดิ์ครับ” ซีวอนเอ่ยทักทันที พร้อมยื่นช่อกุหลาบขาวให้
ส่วนชางมินได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ 

.
.
.
.
.
แจจุงกับยุนโฮนั่งทานอาหารอยู่บนเก้าอี้โครงเหล็กดัดเคลือบสีขาว เสียงกีตาร์โปร่งล่องลอยหวิวระเรื่อย แจจุงมองธรรมชาติรอบตัว ทั้งต้นไม้ใหญ่ใบเขียวชอุ่ม พื้นหญ้าเขียวสดใส ดอกไม้นานาพรรณ เหล่าผีเสื้อหลากสีบินว่อนเกาะไม่เป็นที่ สักพักเขาจึงหันกลับมามองคนที่นั่งตรงข้าม           ยุนโฮก็ยิ้มให้แล้วพูดขึ้น    “ ดูท่าคุณจะชอบที่นี่มาก”
แจจุงเพียงยิ้มนิดเดียว “ครับ เวลาที่ผมเจอบรรยากาศแบบนี้ทีไร แล้วทำให้ผมนึกถึงเรื่องเก่าๆ”
“หืม ? เหมือนกันเลยครับ” ยุนโฮยกชาขึ้นจิบ 
แจจุงมองแหวนที่นิ้วกลางของยุนโฮ “แหวนวงนี้คงสำคัญกับคุณมาก”
ยุนโฮเลิกคิ้ว “ครับ.....ความจริงแหวนวงนี้ผมซื้อมานานแล้ว กะว่าจะให้คนๆนึง”
“เหรอครับ...แล้วทำไมถึงไม่ให้ไปล่ะ” แจจุงหลุบตามองต่ำ......ในเมื่อนายกับชางมินมีความสัมพันธ์กันแบบนั้น........... 
“อ๋อ ผมยังไม่เจอคนๆนั้นอีกเลยน่ะสิครับ ตั้งใจว่าจะให้แต่เค้าดันหายตัวไปเสียก่อน”  
แจจุงขมวดคิ้วสงสัย “เหรอครับ”
เสียงกีตาร์โปร่งเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทั้งคู่หันมองชายรูปร่างอ้วนกลม ใส่หมวกแก๊ป มือป้อมๆนั้นเกากีตาร์อย่างชำนาญ  
“ขอเพลง I believe ได้ไหมครับ” ยุนโฮเอ่ย 
จากนั้นท่วงทำนองดนตรีก็เริ่มเปลี่ยน
ยุนโฮรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด เหมือนกับว่าได้พักผ่อนจริงๆเป็นครั้งแรก เขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อว่าจะพูดคุยอะไรได้มากมายกับแจจุง คนที่บังเอิญรู้จักได้ไม่นาน แจจุงคงไม่รู้ว่าเขาเพิ่งเคยพาคนอื่นมานั่งทานข้าวที่สวนอาหารนี้ด้วยเป็นครั้งแรก สำหรับชางมินเขาเคยพาไปแต่ร้านอาหารหรูเนื่องด้วยสถานะของชางมิน และอะไรหลายๆอย่าง
ทันทีที่ดนตรีจบ แจจุงรู้สึกประทับใจมากจึงยื่นกล้องดิจิตอลขนาดเล็กให้ยุนโฮช่วยถ่ายรูปคู่ระหว่างเขากับคุณลุงที่เล่นกีตาร์ 
จากนั้นแจจุงก็เดินไปถ่ายรูปบรรยากาศรอบๆร้าน ยุนโฮเองก็เดินดูทิวทัศน์ด้วย
“ถ่ายรูปคู่ด้วยกันหน่อยครับ” ยุนโฮพูดขึ้น ก่อนโอบไหล่แจจุงให้เข้ามาอยู่ในกรอบกล้องมือถือ และยังไม่ทันที่แจจุงจะตอบ เขาก็กดชัตเตอร์  
.
.
.
.
.
To be con……

   

  

  

edit @ 24 Mar 2009 11:51:33 by jo-jung

edit @ 24 Mar 2009 11:54:11 by jo-jung