C o s i n e P u b

Chapter5

......ทำไมฝันของเรามันสั้นจังเลย คำรักที่นายพร่ำบอก เป็นเพียงคำหลอกเท่านั้นเหรอ.....

แจจุงนอนแผ่กลางเตียง ยังคงมึนงงกับสิ่งที่หลุดออกจากริมฝีปาก เขาเพียรเฝ้าหลบหน้ายุนโฮมาหลายวัน รวมทั้งชางมิน เรื่องที่เกิดมันซับซ้อนเสียจนเขาไม่กล้าพึ่งหน้าเข้าหาใคร

แม้แต่จุนซู เพื่อนสนิทที่เขารัก

ก็อก ก็อก

ประตูถูกเคาะเรียกอยู่นาน กว่าร่างเล็กจะก้าวไปเปิด แจจุงบิดลูกบิดประตูแล้วเปิดออก เขาเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ เมื่อพบชายหนุ่มหน้าหวาน ผมบลอนด์ทอง

ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย เสียงหวานของจุนซูสั่นนิดๆ

เข้ามาสิ แจจุงยิ้ม จุนซูรีบปัดมือปฏิเสธ

ไม่ต้องหรอก ฉันกะจะมาบอกแล้วก็รีบไป.....ฉันรัก.....ฉันรักยุนโฮ....ฉะนั้นจากนี้ไปฉันจะไม่เกรงใจนายอีกต่อไปแล้ว แจจุง พูดจบจุนซูรีบเร่งฝีเท้าจากไป ปล่อยให้แจจุงยืนค้าง มองตามหลังเพื่อนรักของเขาจนลับสายตา

หยดน้ำตาไหลกลิ้งจากนัยน์ตาดำ.....ทำไมล่ะ ทำไมถึงต้องเก็บเงียบเรื่องนี้ไว้อยู่นาน ฉันเสียใจที่ทำให้นายเจ็บอยู่หลายครั้ง เจ็บด้วยคำพูดมากมายที่ฉันพูดอย่างไม่คิด ขอโทษนะ จุนซู....

.................................................................

One Two Three Four !ครูฝึกร้องให้จังหวะ มือก็ปรบตามดนตรี

ตาเรียวคมของยูซอนชำเลืองมองชายร่างสูง ผิวแทน ใบหน้านั้นจับพราวด้วยเม็ดเหงื่อ ยูซอนยกแขนขวาขึ้นสูง ก่อนร่วงลงตามเท้าซ้ายที่กวาดไปด้านข้าง หันคอทางซ้าย เจ้าหางม้าที่รวบไว้ส่ายระต้นคอ

ความจริงชางมินเองก็ลอบมองยูซอนเช่นกัน หากไม่ได้มองตรงๆ อาศัยกระจกตรงหน้าที่สะท้อนภาพเบื้องหลัง

เมื่อเสียงดนตรีหรี่เบาจนเงียบ เหลือเพียงเสียงเหนื่อยหอบของนักเต้น ชางมินลากขาเดินไปมุมห้อง คว้าขวดน้ำเย็นๆขึ้นกรอกดับกระหาย ยูซอนที่ลากขาตามมาทีหลังไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าขวดน้ำในมือคนตรงหน้ามากรอกต่อทันที

คิ้วเข้มของชางมินขมวด ก่อนคลาย เขาลืมไปว่าปกติยูซอนมักทำแบบนี้ประจำ อาจเป็นเพราะบรรยากาศอย่างที่เคยนั้นเปลี่ยนไป

นายเต้นหลุดสเต็ปไปหลายจุดนะ ยูซอนเอ่ย มองแผ่นหลังชางมินที่ผลุนผลันรีบกลับ  

คนฟังหยุดกึก

......พรุ่งนี้เช้า ฉันจะไปรอแจจุงอยู่หน้าประตูเหมือนทุกวัน แล้วบอกความรู้สึกให้เขารู้ ชางมินบอกเสียงเบา ทว่าสำหรับยูซอนทุกคำล้วนแจ่มชัด

ชางมินรีบสาวเท้าออกจากห้องทันที ไม่หันมองยูซอนแม้แต่น้อย...นี่เราเป็นอะไรไป คนที่เรารักคือแจจุง แจจุงคนเดียวเท่านั้น....

ตาเรียวมองตามชางมินทุกฝีก้าว...ฉันจะรอ ไม่ว่ามันจะนานแค่ไหน....

......................................................................

แก้วทรงสั้นถูกมือเรียวยาววางลงอีกครั้ง น้ำสาโทถูกรินออกปากขวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยุนโฮยกแก้วกระดกดื่ม รู้สึกบาดคอทุกครั้งยามที่น้ำใสไหลผ่าน

เอ่อ....ยุนโฮ ขอนั่งด้วยได้ไหม เสียงหวานหูแว่วทัก ยุนโฮปรายตามอง ก่อนพบว่าเป็น

จุนซูเพื่อนสนิทของแจจุง ยุนโฮโคลงศีรษะช้าๆ

แจจุงเป็นไงบ้าง? ยุนโฮเอ่ย ใบหน้าแดงซ่านบ่งบอกว่าเมาได้ที่

คนฟังกำมือแน่น ยิ้มบางๆ...ไม่เป็นไร ยังไงต้องบอกให้ได้...

ผมรักยุนโฮ จุนซูเอ่ยสั้นๆ ทั้งที่รู้ว่าคนตรงหน้าเมา

ขอโทษนะ นายก็รู้ว่าคนที่ฉันรักมีเพียงคนเดียว ตอบทันที ไร้การลังเล

...ผมรู้ ผมเพียงแค่อยากบอกให้ยุนโฮได้รู้ไว้เท่านั้น ใบหน้าหวานเริ่มหม่นลงถนัดตา ยุนโฮยังคงดื่มต่อไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

แล้วก็อีกอย่าง....วันนี้ ผมไปหาแจจุงแล้วบอกเขาไปแล้ว ว่าผมรักยุนโฮ จุนซูเสียงเรียบ ยุนโฮวางแก้วกระทบโต๊ะเสียงดังจนคนรอบข้างหันมอง เขาขบฟันแน่น หันมองจุนซูด้วยแววตา น่ากลัว

นายเป็นเพื่อนสนิทแจจุงไม่ใช่เหรอ ! แล้วทำไมถึงพูดออกไปแบบนั้น เสียงตะคอกของยุนโฮพาเอาจุนซูสะดุ้ง ยุนโฮลุกขึ้น วางเงินบนโต๊ะ เอี้ยวตัวจะออกจากผับ

เดี๊ยวก่อน... ดวงตาของจุนซูเบิกกว้าง เขาทำท่าจะวิ่งไปคว้ายุนโฮไว้ ทว่าถูกขนแกร่งของใครบางคนโอบรั้งไว้

หมอนั่นมันบ้าไปแล้ว ขืนนายตามไปเดี๊ยวได้ตายกันพอดี ซีวอนเสียงดังเตือนสติ ขณะรัดคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น จุนซูหยุดดิ้น ดวงตาเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตา

ยุนโฮบิดคันเร่ง รีบบึ่งไปตามถนนด้วยความเร็วสูง เสียงแตรบีบก่นด่าทั่วท้องถนน เขาไม่สนอีกแล้ว ว่าแจจุงจะรู้สึกอย่างไรเมื่อพบเขา เพราะตอนนี้มีเพียงความรู้สึกห่วง กลัวว่าคนที่รักจะว้าเหว่ เขาดับเครื่องลงหน้าบ้านแจจุง มือเรียวยาวนั้นเคาะเรียกอยู่นานกว่าคนที่เขาเฝ้ารอจะมาเปิด

ใบหน้าขาวดูอิดโรย จมูกกับใบหน้าแดงจนรู้ว่าร้องไห้ ตากลมโตเหลือบขึ้นมอง ริมฝีปากเผยอนิดๆอย่างตกใจ

ยุนโฮรีบเบียดกายเข้าในบ้านทันก่อนที่แจจุงจะปิดประตูใส่ ใบหน้าสวยขบริมฝีปากแน่นแล้วตัดสินใจวิ่งขึ้นไปบนห้องหวังจะขังตนเองไว้ในนั้น หากแต่ขาที่ยาวกว่าของยุนโฮไล่ตามทันอย่างง่ายดาย

แจจุงมือสั่นขณะหากุญแจล็อคประตู ยุนโฮหอบแฮ่กกระชากประตูห้องนอนออกทันที มือเรียวสวยก็ตบลงบนใบหน้ายุนโฮอย่างตระหนก

ออกไป ฉันเกลียดนาย ไม่ได้ยินหรื-.. ยุนโฮรีบประกบริมฝีปากบาง ไล่เรียวลิ้นควานหาบางสิ่ง.....บางสิ่ง ที่เรียกว่า รัก

คิ้วเรียวของแจจุงขมวดแน่น ก่อนกัดริมฝีปากยุนโฮจนเลือดซิบ...ฉันไม่ใช่สิ่งของที่ต้องทำตามนายทุกอย่างหรอกนะ ยุนโฮ...

ยุนโฮเลียลิ้นกวาดรอยเลือดบนริมฝีปาก ตรึงแขนทั้งสองของร่างเล็กไว้แน่น เขายิ้มให้แจจุงแม้รู้สึกเจ็บ นัยน์ตาของแจจุงเบิกกว้าง ร่างเริ่มสั่นด้วยความกลัว

ปล่อย.. แจจุงพยายามคุมเสียงให้ปกติ ทุกครั้งที่เขาพูดแบบนี้ยุนโฮต้องทำตามเสมอ แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่

ปล่อย กลับไปหาคนที่เขารักนายจริงๆเถอะ ปลายเสียงของแจจุงสั่นนิดๆ

ยุนโฮฝังใบหน้าคมลงซอกคอขาว ระไล่ขึ้นจนถึงใบหู กลิ่นสบู่อ่อนๆหอมเสียจนต้องงับด้วยริมฝีปากเบาๆ มือยาวสากไล้ไล่จากต้นขาผ่านเข้าในกางเกงยืด สัมผัสส่วนอ่อนไหวอย่างเบามือ

แจจุงสะดุ้ง ความรู้สึกแปลกจุดพล่านไปทั่วร่าง ขาเริ่มสั่นอ่อนยวบลง ดวงตาของยุนโฮจับจ้องใบหน้างดงามตรงหน้า ยิ่งเขาหยอกเย้าด้วยมือคู่นี้มากเท่าไหร่ ดวงหน้าสวยยิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกมากเท่านั้น

แจจุงเม้มริมฝีปากแน่น ข่มเสียงในลำคอ รู้สึกโกรธระคนอับอายที่ถูกกระทำเช่นนี้ หากยากจะข่มใจกับความหวามไหวที่ได้รับ

เมื่อชายหนุ่มเห็นแจจุงสงบลง ไม่ดิ้นเร่าเหมือนตอนแรก เขาจึงโน้มกายเข้ากระซิบริมหู

ฟังนะ....ความรักของแจจุง ถูกเดิมพันด้วยชีวิตและศักศรีดิ์ทั้งหมดของฉัน

คำพูดที่ได้ยินราวกับทำลายความเคลือบแคลงใจที่มี ยุนโฮเริ่มไล้มือต่อไปเรื่อยๆจนร่างเล็กถึงที่สุด แจจุงสั่น...ทรุดลงกับพื้น ทว่าถูกแขนกำยำรวบกอดไว้ทันท่วงที

ยุนโฮช้อนร่างของแจจุงขึ้น เดินไปตรงเตียง วางลงอย่างเบามือ เขายิ้มให้ใบหน้างดงามนั้นที่ตอนนี้เริ่มแดงด้วยความอาย เขาจุมพิตบนหน้าผาก

งั้น กลับก่อนนะ ยุนโฮเอ่ย....ไม่อยากให้ร่างตรงหน้าต้องแปดเปื้อนด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แค่เมื่อกี้ก็ยากจะควบคุมอารมณ์ตนเองอยู่...

มือเรียวของแจจุงยื้อชายเสื้อยุนโฮไว้ บอกเสียงเบา

อยู่เป็นเพื่อนได้ไหม..

ยุนโฮยิ้มจนตาหยี

อยากให้ทำแบบเมื่อกี้ให้อีกเหรอ.. ยุนโฮแหย่ข้างริมหู

แจจุงหน้าแดงยิ่งขึ้น เขาคว้าหมอนแถวนั้นโยนใส่คนพูดทันที ยุนโฮหัวเราะเสียงดังก่อนเดินไปปิดสวิทช์ไฟ เขาเบียดกายลงนอนข้างๆแจจุง

Good Night.ทั้งคู่เอ่ยขึ้นพร้อมกันยุนโฮรอจนคนข้างๆหลับแล้วแอบเดินลงไปนอนบนโซฟาด้านล่าง....ยังไง ผมก็ต้องพยายามฝืนใจไว้ ยังไม่อยากให้เขาต้องแปดเปื้อน....

......................................................................

ปล่อยมือได้แล้ว ยังไงก็คงไปตามเขามาไม่ได้หรอก จุนซูที่ขณะนี้ก้าวตามหลังซีวอนอยู่ พูดขึ้น ซีวอนเหลียวมองดวงตาเรียวที่ชุ่มด้วยหยาดน้ำ้ตา

เพื่อความมั่นใจ ฉันไม่ปล่อยหรอก ซีวอนว่ายิ้มกว้าง กระชับฝ่ามือแน่นขึ้นอีก

ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ ซีวอนหยุดลงตรงสนามบาสแห่งหนึ่ง เขาหันถามจุนซู

นี่ นายเป็นนักบาสใช่ไหม ไปเล่นคลายอารมณ์กันเถอะ

....ฉันไม่อยากเล่น... จุนซูตอบ เหม่อมองลูกบาสด้วยสายตาเจ็บปวด

แต่ฉันอยากเล่น ซีวอนทำเสียงสดใส ดึงแขนจุนซูวิ่งเข้าไปในสนาม เขาหยิบลูกบาสขึ้นก่อนขว้างให้จุนซู

จุนซูรับ พลางท้วง บอกแล้วไงว่าไม่อยากเล่น..

นายกลัวแพ้ฉันหรือไง ซีวอนเย้าแหย่ จนคนตัวเล็กรู้สึกฉุน

ฝันไปเถอะ ถ้าเป็นเรื่องบาส คนอย่างฉันไม่แพ้ใคร จุนซูปรามาส

ทั้งคู่ผลัดกันเดาะ ผลัดกันชู๊ตลูกลงห่วง เวลาผ่านเนิ่นนานหลายชั่วโมง จนต่างฝ่ายต่างล้า เลยนั่งยืดขากันกลางสนาม

นายนี่เล่นเก่งจริงๆ ซีวอนเสียงแจ่มใส

..ฉันว่าจะเลิกเล่นแล้วล่ะ.. จุนซูเสียงเรียบ ซีวอนฉงน

เพราะว่า เหตุผลที่ฉันเริ่มเล่นบาส ก็เพราะยุนโฮ...เขาเคยบอก ว่าชอบคนเล่นบาสเก่งๆเพราะดูดีมีเสน่ห์ ฉันเลยเริ่มฝึกเดาะบาสตั้งแต่ตอนนั้น จนขึ้นมาอยู่แนวหน้าของทีม...แต่มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว จุนซูยิ้มบางๆราวกับหยันตนเอง ซีวอนเงียบไปพักใหญ่

ไม่เกี่ยวกันนี่ บาสก็คือบาส รักก็คือรัก งั้นถามหน่อยเวลาที่นายเล่นบาส ทุกวินาทีนายคิดถึงแต่ยุนโฮคนเดียวเหรอ ซีวอนถาม หันสบตาเรียวของจุนซู

...เอ่อ....ไม่ จุนซูตอบในที่สุด

ซีวอนยิ้มกว้าง ใช่ไหมล่ะ

จุนซูมองใบหน้าที่หัวเราะอย่างแจ่มใส ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเหมือนกัน เขาเองรู้สึกดีขึ้นมากๆหลังได้ยินคำพูดหลายๆอย่างจากซีวอน..ดูๆไป ก็ไม่ใช่หนุ่มเพล์บอยอย่างที่เขาพูดกันนี่..

มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ ซีวอนถาม จับหน้าตัวเอง

ไม่มีหรอก จุนซูส่ายหน้าช้าๆ

เหรอ? แต่หน้านายมีอะไรติดอยู่แน่ะ ซีวอนบอก ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ มือเรียวปาดแถวขอบตาของจุนซูเบาๆ ก่อนจุมพิตบนริมฝีปาก

ซีวอนยิ้มยั่ว

จุนซูหน้าซับสีเลือด ทำไมนะครั้งนี้เขาไม่รู้สึกรังเกียจซีวอนแม้แต่น้อย แถมเสียงหัวใจยังเต้นถี่อย่างประหลาด