C o s i n e P u b

Chapter 6

แจจุงขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ เขาหันมองบนเตียงหวังจะพบใครคนหนึ่ง แต่ไม่มี ที่ตรงนั้นว่างเปล่า เขาพยายามยันกายที่กึ่งหลับกึ่งตื่นเดินหาตามตัวบ้าน

เท้าของแจจุงหยุดลงตรงห้องโถงชั้นล่าง บนโซฟาสีขาว ชายหนุ่มร่างสูงนอนขดอยู่ ใบหน้าคมคายของยุนโฮดูราวกับเด็กไปถนัดตา แจจุงยื่นหน้าเข้าใกล้ ดวงตากลมโตพินิจทุกรายละเอียด ก่อนชะงักเมื่อเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น

แจจุงเดินไปเปิดประตู.....ใครนะมาเช้าขนาดนี้....

แจจุงบิดลูกบิด เงยหน้าขึ้นพบชายร่างสูงในชุดนักเรียน ใบหน้านั้นเขารู้จักดีเพราะทุกยามเช้า จะเห็นใบหน้านี้เสมอ

...ชางมิน.. แจจุงเอ่ย แววตาที่หม่นเศร้าของชางมินเหลือบมองต้นคอขาว มีรอยแต้มสีแดงอยู่หลายรอย

อยู่คนเดียวเหรอ? ชางมินถามหยั่ง แจจุงนิ่งคิดอยู่นานก่อนพยักหน้าช้าๆ

ช่วยหลับตาได้ไหม... ชางมินบอกอีกครั้ง เปลือกตากลมโตก็ปิดลงโดยง่าย....ฉันเชื่อใจนายเสมอ ชางมิน....

ริมฝีปากบางก้มลงสัมผัสริมฝีปากบาง ชางมินรัดกุมร่างเล็กตรงหน้าในอ้อมกอด แจจุงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักชางมินไปอีกทาง ยกมือเช็ดริมฝีปาก

แอบชอบมานานแล้ว พยายามทำทุกอย่างให้รู้ แต่ผลสุดท้ายกลับไม่ใช่ ชางมินเสียงสั่นพร่า น้ำตาที่ไม่เคยให้คนข้างหน้าเห็น สุดท้ายก็ซึมออกมาจนได้

ชางมินรีบหันหลัง ทำท่าจะวิ่งหนี แต่แจจุงรีบสวมกอดจากด้านหลัง รั้งไว้ได้ทัน

ขอโทษนะ ฉันขอโทษจริงๆ ฉันมักทำให้ชางมินและใครๆเจ็บอยู่หลายครั้ง ในสายตาของฉันชางมินเหมือนน้องชายที่แสนดีคนหนึ่ง เสียงของแจจุงเองก็สั่นไม่แพ้กัน น้ำตาเริ่มรินไหลอีกครั้ง........ทำไมนะ ทุกๆคนถึงต้องมาเจ็บเพราะฉันคนเดียวด้วย...

ยุนโฮที่แอบมองดูทั้งคู่อยู่นาน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่คิดจะไปแกะแจจุงออกจากชางมินตอนนี้หรอก อาจเป็นเพราะทั้งเขาและแจจุงต่างเข้าใจซึ่งกันและกันดีอยู่แล้ว

แต่ว่าเสียงร้องไห้ของทั้งคู่ที่ระงมดังไปทั่วห้องอยู่นาน จนยุนโฮเริ่มทนไม่ไหวต้องออกมาแกะทั้งคู่ออกจากกันในที่สุด เขาดึงแจจุงไว้ในอ้อมกอด ก่อนหันมาบอกชางมิน

ยังไงแจจุงก็เป็นของฉัน อย่ากอดนานนักได้ไหม!

น้ำใสๆเริ่มหายจากดวงตาชางมิน ใบหน้าเศร้าเริ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เขาก้าวเข้าใกล้ยุนโฮที่เริ่มรัดแจจุงไว้แน่นขึ้น ราวกับเด็กหวงของ

ดูแลแจจุงให้ดีล่ะ ไม่งั้นนายตายแน่ ชางมินขู่ ก่อนยื่นเท้าเหยียบเท้ายุนโฮทันควันด้วยความแค้น.....ฉันยอมแพ้นาย ยุนโฮ ....

.............................................................................

บนดาดฟ้าโรงเรียน

ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ปุยเมฆลอยเด่นเป็นแพสวย ตรงมุมร่ม ชายหนุ่มผมหางม้าสีทอง เอนกายนอนเหม่อมองท้องนภา เฝ้าทอดถอนหายใจอยู่หลายครั้ง.....เฮ้อ ขนาดปุยเมฆยังเห็นเป็นใบหน้าชางมินเลย เฮ้อ......

เขาเหม่อมองต่อไป.....เฮ้อ คราวนี้ชัดกว่าเดิมอีก หน้าชางมินเต็มๆเลย แถมพูดได้ด้วย เฮ้อ นับวันยิ่งจะบ้าหนักกว่าเดิมแฮะ.......เฮ้ย ! ของจริงนี่ . ..... คิดเพียงเท่านั้นยูซอนก็รีบลุกขึ้น

........ ยูซอนอึ้งจนพูดไม่ออก ชางมินเห็นท่าทางเหวอของคนตรงหน้า เลยรีบพูด

..อืม...ตอนเช้าฉันไปสารภาพรักกับแจจุงแล้วล่ะ แล้วก็ถูกบอกกลับมาว่าเขามองเพียงน้องชาย....เท่านี้แหละ ชางมินบอก ก่อนหัวเราะเจื่อนๆ

ตาเรียวคมของยูซอน มองใบหน้าเรียวตรงหน้านิ่ง

ไม่เสียใจเหรอ... ยูซอนถามสั้นๆ แต่ไร้เสียงตอบกลับ มีเพียงริมฝีปากได้รูปแย้มยิ้มขึ้นนิดนึง น้ำตาเริ่มซึม

ชางมินหลบสายตายูซอน...ไม่ได้ ร้องไห้ไปหมดแล้วกับแจจุงตอนเช้า อย่าร้องนะ อย่าร้องต่อหน้ายูซอน....

เสียใจสิ......แต่ไม่มากเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะฉันเริ่มชอบนายขึ้นมาบ้างก็ได้มั้ง.... ชางมินเอ่ยเบา จนเกือบเป็นเสียงกระซิบ หากยูซอนกลับได้ยินชัดในทุกคำ

แต่ เราเริ่มจากการเป็นเพื่อนก่อนได้ไหม ชางมินต่อท้าย

...ได้สิ...แต่นายห้ามมองใครระหว่างที่เป็นเพื่อนกับฉันเด็ดขาด ยูซอนบอก ก่อนโน้มกายเข้าสัมผัสกับริมฝีปากได้รูปเพียงเปลือกผิว

ชางมินพยักหน้า แล้วทั้งคู่ก็ยิ้มให้กัน....เหมือนเด็กเขลาที่เพิ่งมองเห็นสิ่งสำคัญตรงหน้า...

..........................................................................

บอกแล้วไงว่าอย่าจับ เสียงหวานๆบ่นดังไปถึงสนามบาส จนคนแถวนั้นหันมองอย่างใคร่รู้ จุนซูกำลังพยายามบ่ายหลบซีวอนที่แกล้งหยอก ซีวอนยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มอารมณ์เสีย

เฮ้! โกรธมากเดี๊ยวแก่ไวนะ ซีวอนแซวไม่เลิก เขาตัดสินใจเข้าทีมบาสกับจุนซู

ถึงตรงนี้ ความอดทนของจุนซูเริ่มถึงขีดจำกัด เขาหันควับหาซีวอน สีหน้าเริ่มแดงด้วยความโกรธ ซีวอนมองแล้วอมยิ้ม

เอางี้ไหม ถ้าฉันแข่งบาสชนะนาย...ต้องเลิกกวนใจกันโดยเด็ดขาด จุนซูยื่นข้อเสนอ ซีวอนเลิกคิ้ว

ได้...แต่ถ้าฉันชนะ จุนซูต้อง... ถึงตรงนี้ซีวอนเข้ากระซิบริมหูเบาๆ....จุนซูต้องเป็นของฉัน..... ใบหน้าเริ่มแปรเป็นยิ้มยั่ว

จุนซูหน้าแดงก่ำ เขาจับลูกบาสในมือแน่นเมื่อเข้าใจว่าซีวอนหมายความว่าอย่างไร

ได้ มาแข่งกันเลยจุนซูประกาศกร้าว มีแววรั้นในน้ำเสียง.....อย่าลืมสิ ว่าฉันน่ะดาวเด่นของทีม ไม่ยอมให้นายหยามหน้าได้ง่ายนักหรอก.....

ทั้งคู่เดินไปแถวแป้นบาส จุนซูเริ่มควงลูกในมือหลอกล่ออีกฝ่าย ก่อนกระโดดชู๊ตในที่สุด รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นอย่างพึงใจ

ซีวอนเองก็ยิ้ม....เห็นอย่างนี้ก็เถอะ ฉันเองก็นักบาสโรงเรียนมาก่อนนะ จุนซู ฉันแกะทางนายออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เล่นด้วยกันแล้ว.... ซีวอนยังคงผ่อนผันจนเกือบครึ่งเกม ก่อนเริ่มกระโดดชูมือขึ้นกั้นลูกบาสไม่ให้ลงห่วง เขาเริ่มยิ้ม เป็นเหตุให้สมาธิของจุนซูเริ่มแตกกระเจิง

เมื่อเกมจบลง ทั้งคู่หอบแฮ่ก เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผลที่ได้คือซีวอนนำอยู่ 5 แต้ม ซีวอนส่ายศีรษะเหมือนเรียกความเย็นเขาเดินไปจับไหล่จุนซูแน่นแล้วบอกเบาๆ

ฉันรักนาย.....จุนซู

ตาเรียวของจุนซูมองอย่างไม่เชื่อ อารมณ์ขุ่นมัวหายเป็นปลิดทิ้ง.......นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่า รัก.....

อย่าล้อเล่นได้ไหม จุนซูรีบบอก เบือนหน้าหนี แต่ถูกมือใหญ่ทั้งสองของซีวอนจับหันกลับมา ซีวอนมองใบหน้าหวานนิ่ง เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกจริงจังกับใครมากเท่าครั้งนี้มาก่อน

ไม่ได้ล้อเล่น...พูดจริงๆ ซีวอนเอ่ย หวังให้คนตรงหน้าเข้าใจ

..รู้แล้ว...ตามสัญญาที่ตกลงไว้เมื่อกี้แล้วกัน จุนซูเสียงอ่อย

ซีวอนยิ้มจนขอบตาเริ่มเป็นเส้นเดียว เมื่อได้ยินเช่นนั้น

.......แต่...ตอนนี้คนเขามองกันใหญ่แล้วนะ จุนซูเตือน ดวงหน้าเริ่มแดง แต่รู้สึกคราวนี้ซีวอนจะไม่ได้ยิน เขากอดจุนซูไว้แน่น

คนรอบข้างยังคงมองด้วยความตกตะลึงต่อไป

.......................................................................

ยุนโฮ ขับให้ช้าลงหน่อยไม่ได้หรือไง แจจุงตะโกน ขณะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อยู่

ไม่ได้หรอก ยุนโฮตอบทันควัน...อยากให้แจจุงโอบแน่นๆนี่นา....

ทำอะไรกันอยู่เนี่ย ช้าชะมัด ยูซอนบ่น เหลือบมองนาฬิกา

ตอนนี้ทั้ง ยูซอน ชางมิน จุนซู ซีวอน กำลังรอ ยุนโฮ กับ แจจุง อยู่ที่ริมชายหาด อากาศร้อนอบอ้าวเสียจนคนรอเริ่มหงุดหงิด พวกเขานัดมาเที่ยวกันส่งท้ายหลังวันจบการศึกษา

เดี๊ยวไปเล่นน้ำทะเลก่อ-. ยังไม่ทันที่จุนซูจะพูดจบ เสียงมอเตอร์ไซค์ก็จอดลงพอดี

เฮ้ !โทษที พอดีรำลึกอดีตที่โรงเรียนนานไปหน่อย เสียงห้าวของยุนโฮตะโกนบอกมาแต่ไกล มือหนึ่งจับมือแจจุงไว้แน่น

ไม่เป็นไร ว่าแต่ไปเล่นน้ำทะเลกันเถอะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว ซีวอนบอก

...โทษทีนะ พอดีว่า... ยุนโฮอึกอัก ก่อนมองหน้าแจจุง

โอเคๆจะไปรำลึกอดีตกันต่อที่บ้านพักตากอากาศใช่ไหมล่ะ ชางมินพูดอย่างรู้ทัน ตอนนี้ในจิตใจของเขาถูกเติมเต็มด้วยยูซอนจนหมด ทำใจเรื่องแจจุงได้นานแล้ว

ไปสิ อ้อ...แล้วอย่าลืมเปลี่ยนผ้าปูด้วยล่ะ จุนซูแหย่ เขาเองก็ถูกเติมเต็มด้วยซีวอนจนหมดแล้วเช่นกัน

ยุนโฮ กับ แจจุง เขินจนหน้าแดง ก่อนเดินเลียบชายหาดไปเรื่อยๆจนถึงบ้านหลังเล็กสีขาว มือของทั้งคู่กระชับแน่น

ยุนโฮโน้มกายลงสัมผัสริมฝีปากบาง

- ฟังนะ....ความรักของแจจุง ถูกเดิมพันด้วยชีวิตและศักศรีดิ์ทั้งหมดของฉัน -