C o s i n e P u b

วันนี้...ครบรอบวันตายของแม่ตามปกติผมควรซื้อดอกไม้ไปวางไว้ให้ท่าน แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ผมกลับนั่งสราญใจอยู่ที่ผับ ดื่มสาโทจนมึน มีหลายคนที่เดินผ่านแล้วทัก ผมเพียงยิ้มให้เหมือนทุกคราว สุดท้ายราวกับมีบางอย่างเข้ามาในสติ...ภาพของแม่ปรากฏขึ้น

ผมลุกโซเซออกจากผับ แล้วดันชนเข้ากับเจ้าอ้วนยักษ์

เฮ้ย แกใช่ไหมซีวอน! หมอนั่นถามผม

ใช่ ฉันนี่แหละซีวอน ผมตอบกลับ ใครจะนึกว่าเพียงแค่นั้นหมัดอ้วนกลมของเจ้านั่นจะตั๊นเข้าหน้าผมเต็มๆ คนโดยรอบแตกเป็นวง

ผมถูกซ้อมแล้วท้ายสุดถูกลากมาทิ้งหน้าผับ ยอมรับว่าปวดทั้งตัว มันยากเหมือนกันกับการก้าวไปข้างหน้า.......ผมอยากไปหาแม่

เอ่อ...ขอโทษนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงหวานพร้อมกับชายร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ ตาเรียวนั้นมองใบหน้าช้ำเลือดของผม ผมส่ายศีรษะทั้งที่เจ็บเจียนตาย

ผมมองใบหน้าหวานที่กำลังชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดมือคู่นั้นก็เข้าจับแขนผมพาดบนไหล่ช่วยประคองเดิน ใบหน้าของเขาหันมายิ้มเหมือนให้กำลังใจ

รู้ไหม คนเราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่พึ่งพากันและกัน เขาเอ่ย ผมยอมรับว่านั่นอาจเป็นครั้งแรกที่ผมจำใบหน้าของคนแปลกหน้าได้ติดตาตรึงจิตขนาดนี้

เราทั้งคู่เดินตะกุกตะกักตามถนนเปลี่ยวร้างผู้คน.....แน่ล่ะจะเที่ยงคืนแล้วนี่ น่าแปลกนะที่เด็กคนนี้ยังกล้ามาป้วนเปี้ยนแถวผับ

ว่าแต่นี่มันก็ดึกมากทำไมน้องยังกล้ามาเดินเล่นแถวผับอีก ผมถามชายร่างเล็ก แต่สีหน้าของเขากลับแดงเข้มขึ้น

จำไม่ได้เหรอ ว่าอยู่โรงเรียนเดียวกัน...และชั้นปีเดียวกันคำสุดท้ายเขาเน้น...ผมอึ้งไปเลยเพราะในโรงเรียนผมจัดได้ว่าเป็นเพล์บอย ไม่น่านะที่คนน่ารักอย่างเขาจะรอดสายตาผมได้

ว่าแต่บ้านอยู่ไหนครับ ซีวอน เขารีบเปลี่ยนเรื่อง...ผมอยากจะบ้าขนาดชื่อผม เขายังจำได้

แล้วทำไมถึงจำชื่อฉันได้ ผมถาม

ก็ในชั้นปีฉายาของนายคือเพล์บอยไม่ใช่เหรอ ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นตอบ เส้นผมบลอนด์ทองกระทบไฟริมถนน นัยน์ตาเรียวนั้นดูซื่อใส จนร่างกายของผมเริ่มรู้สึกประหลาด

ผมถูกส่งถึงหน้าอพาร์ตเมนท์ แล้วเขาก็โบกมือลา

นายชื่ออะไร คำถามสุดท้ายที่ผมถาม

....จุนซู.....คิม จุนซู เสียงหวานตอบเบา แต่ติดหูผมไม่เคยลืม