[Fic]........P a p a R a zZ i .......4

posted on 15 Apr 2007 12:26 by cosinepub in Fiction--PapaRazZi

Chapter 4

แจจุงสาวเท้าช้าๆ ทว่าน้ำหนักย่ำลงค่อนข้างหนัก รังสีอำมหิตที่แผ่รอบๆทำให้หลายคนอยากหนีห่าง เขารู้ดีว่าเวลานัดได้ล่วงเลยมานาน จึงไม่ใช่เรื่องแปลก หากยูซอนจะหายตัวไปจากประตูทางเข้าสวนสนุก

............ผมหงุดหงิด ที่พลาดโอกาส อีกแค่นิดเดียว คงได้รูปมาประกอบเนื้อเรื่องที่นักข่าวบางคนชอบแต่ง แต่ว่างานครั้งนี้เป็นงานใหญ่ รูปที่ถ่ายได้คงต้องแรงกว่านี้...............

ขณะที่เขากำลังจมจ่อมอยู่กับความคิด รถตู้สีดำก็แล่นผ่านหน้าไป แจจุงขมวดคิ้ว หันมองตาม แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือกดติดต่อเบอร์ยูซอนทันที

ยูซอน....นั่นนายกำลังจะไปไหน ? เสียงเย็นเยียบเอ่ยถาม มองหลังรถตู้สีดำที่ไกลออกไปเรื่อยๆ

ม่านรูด >0< ยูซอนตอบกลับ น้ำเสียงเริงร่า สักพักก็มีเสียงแทรกเบาๆ

-------ไอ้เฒ่าหยองวิปริต ถอดกุญแจมือนะ !....... แล้วสายก็ตัดไป

แจจุงรู้สึกงงกับชีวิตเต็มที่ เขาประมวลคำพูดของเพื่อนสนิทในหัวช้าๆ..........ม่านรูด----กุญแจมือ-----วิปริต------อืม..........

สรุป นายจะหนีงานอีกแล้ว ใช่ไหมเนี่ยแจจุงตะโกนก้องในใจอย่างขมขื่น

เขาเหลียวมองขบวนรถที่ด้านข้างแปะสติกเกอร์พาดยาวว่า สถานีโทรทัศน์ กำลังขับเข้าไปในสวนสนุก แจจุงจับกระเป๋าสะพายกล้องแน่น.......ผมคิดถูกหรือผิดนะ ที่เลือกงานนี้.......

.........................................................................................

ถอดกุญแจมือเดี๊ยวนี้นะ ! ! ไอ้หยองโรคจิต ไอ้เฒ่าสารพัดพิษ เสียงหวานๆของจุนซู แว๊ดใส่ไม่ยั้ง สองมือก็พยายามขยับไปมาในห่วงเหล็กที่ล็อกไว้อย่างดี

ยูซอนก็ได้แต่อมยิ้ม......สนุกจังเลย.....

นี่ ! หูหนวกหรือไง ไอ้หยอง

ครับ ครับ น้องเขียวล่ะก็ ตัวเล็กแต่ปากจัดเหมือนกันนะ

นายจะพาฉันไปไหนกันแน่ ? จุนซูเริ่มสงบเสียงลง

ก็บอกแล้วไงครับ ม่านรูด>o<

ได้ยินดังนั้น จุนซูถึงกับหน้าซีดไปนิดนึง ใจหนึ่งก็กลัวว่าจะไปม่านรูดจริงๆ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้..........ม่านรูด ใช้ศัพย์ซะโบราณ.......

ดวงตาเรียวของจุนซูจับจ้องใบหน้าระรื่นคนด้านข้าง แต่แล้วก็ต้องไถลไปข้างหน้าเมื่อพบว่ายูซอนหยุดรถกะทันหัน

นี่ ! นายจะหยุดรถทำไมเนี่ย จุนซูหันมาว่ายูซอนที่กำลังก้าวลงจากรถ

ถึงแล้วครับ น้องเขียว ไปกันเถอะ ยูซอนเปิดประตูรถให้ รอจนร่างเล็กลงมา

ยูซอนไขเสดาะกุญแจในมือจุนซูออกข้างหนึ่ง ก่อนงับเข้ากับแขนอีกข้างของเขา

จุนซูเลิกคิ้ว นี่ นายกลัวฉันหนีหรือไง

ยูซอนไม่ตอบ กลับกระตุกกุญแจมือเป็นเชิงให้เดินตาม

ที่นี่มันที่ไหนกัน จุนซูส่ายศีรษะบลอนด์ทองมองไปรอบๆ พบตึกห้องแถวสภาพเก่าโทรม มีชายหญิงหลายคู่เดินโอบกอดกันผ่านไปมา

จุนซูเดินตามยูซอนเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง พบลุงแก่ๆอยู่หลังเคาเตอร์ กำลังใช้กระบวยเหล็กคนน้ำซุปในหม้อ กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูก จุนซูลูบมือกับท้องเบาๆ

ยูซอนดึงกุญแจมือนิดนึง เป็นเชิงให้คนตัวเล็กตามเขาไปนั่งตรงเก้าอี้ไม้แถวหน้าเคาเตอร์ ลุงคนนั้นหันมายิ้มให้ยูซอน

ว่าไงยูซอน วันนี้จะสั่งอะไร

ลุงคิม ผมขอ ซัมแกทัง สองที่แล้วกัน

.........................................................................................

บริเวณเครื่องเล่นม้าหมุน มีนายแบบหลายคนกำลังแสดงท่าทางหยอกล้อ สนุกสนาน เพื่อให้ภาพออกมาตรงใจผู้กำกับมากที่สุด ส่วนรอบนอกไกลออกไปมีผู้หญิงหลายคนรวมกลุ่มรอขอลายเซ็น และถ่ายรูป

อ้าว ยุนโฮยกแขนขึ้นสูงหน่อย ช่างถ่ายภาพคอยบอกเป็นระยะ ยุนโฮทำตามอย่างว่าง่าย ส่งยิ้มนิดๆมุมปาก

พวกเขาเปลี่ยนท่าแล้วเปลี่ยนท่าอีก กระทั่งมีเสียงเรียกให้พักชั่วครู่ ยุนโฮจึงแอบแว่บทันที เขาเดินตรงไปที่รถตู้ของสถานีโทรทัศน์

ชางมิน ไปเที่ยวรอบๆก่อนก็ได้ เพราะกว่าจะเสร็จคงอีกนาน ยุนโฮในเสื้อกล้ามขาวบาง กับกางเกงยีนส์ตัวโคร่ง ตะโกนบอกคนที่แอบนั่งมองอยู่บนรถ

ชางมินเพียงยิ้ม แล้วส่ายหัวแทนคำตอบ

ยุนโฮขมวดคิ้ว เขาเดินเข้าไปใกล้ตัวรถตู้ที่ชางมินนั่งอยู่ข้างใน อดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้

นี่....ไม่สบายหรือเปล่า หรือว่าเมื่อคืนจะหนักไป

ชางมินส่ายหัวอีก สบายดี ก็แค่อยากมองยุนโฮไปเรื่อยๆ

คำพูดของคนตรงหน้าทำเอาแก้มยุนโฮแดงซ่านขึ้น เขายิ้ม ขณะที่ลูกตาหลบเลยไปทางอื่น

โอเคๆ ตามใจแล้วกัน งั้นไปก่อนล่ะ....ช่างแต่งหน้ารออยู่ ว่าแค่นั้น ก็วิ่งหายไปเลย

ชางมินหัวเราะเบาๆ.........ไม่ว่าจะมองนายสักกี่ครั้ง ฉันก็ไม่เคยเบื่อเลยจริงๆนะ ยุนโฮ......

แจจุงยืนพลางตัวกับต้นไม้ เขาเห็นเหตุการณ์ทุกสิ่ง ดวงตากลมโตนั้นทอดยาวไปที่ใบหน้ายิ้มแย้มของชางมิน.............ผมเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมรู้สึกเหมือนถูกสะกิดให้เจ็บเบาๆ คนที่ชื่อชางมิน คงเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับเขาสินะ...................