(ShortFic)..... .Prey of love .........{miyavi X kai}

posted on 02 Jan 2008 11:38 by cosinepub in ShortFic

Prey of love

 

                    Miyavi---X---Kai

 By..Cosinepub

  

  ใจกลางเมืองโตเกียว

 

ยามบ่าย  ผู้คนเดินขวักไขว่ สวนทางกันไปมา หากมองดูจากที่ไกลๆคงเหมือนคลื่นทะเล.....และคลื่นที่ส่งตัวได้สูง ย่อมเป็นจุดสนใจแก่ผู้พบเห็นได้ไม่ยาก

 

ชายร่างสูงสง่า ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เนคไทสีกรม กางเกงสแล็คขายาวกับรองเท้าหนังสีดำ  ทุกอย่างดูลงตัว จะเว้นเสียก็แต่ห่วงเหล็กที่คล้องบนริมฝีปาก จมูก และใบหูอีกหลายรู ทำให้ภาพที่ปรากฏดูขัดกันอย่างเห็นได้ชัด  เขามีท่าทางหงุดหงิด เนื่องจากถูกปฏิเสธรับเข้าทำงาน เป็นครั้งที่เท่าใดเขาเองก็ไม่ใส่ใจจะจำ  สักพักเสียงโทรศัพย์มือถือดังมาจากกระเป๋ากางเกง 

 

เขากดปุ่มรับ เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรมา  

 

ฮัลโหล ว่าไงครับนัทซึ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ เขากรอกเสียงอ่อนหวานไปตามสาย ตรงข้ามกับสภาวะอารมณ์แท้จริง

 

มิยาบิ......ผมเหงา คืนนี้มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิเสียงที่ตอบกลับมาฟังแล้วหวานไม่แพ้กัน

 

เอ่อ....คืนนี้ผม....

 

มิยาบิ คืนนี้ช่วยมาหน่อยนะ แล้วจะตบรางวัลให้อย่างงาม นะครับ นัทซึเน้นปลายประโยค

 

......ครับ...ตามบัญชาครับนัทซึ

 

และแล้วสายก็ตัดไป มิยาบิถอนหายใจ ......ครับ ผมชื่อมายาบิ ผมกำลังหางานทำที่มั่นคง แต่ก็ถูกปฏิเสธมาหลายบริษัท สำหรับเหตุผลที่ถูกปฏิเสธคงหนีไม่พ้นเจ้าห่วงเหล็กที่เกี่ยวห้อยอยู่ตามใบหน้า ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าเกี่ยวกับศักยภาพการทำงานตรงไหน  ระหว่างที่ผมขาดรายได้เลยต้องมีงานเสริมมารองรับ  งานนั้นก็คือ เพื่อนแก้เหงา.....

  

มิยาบิมองนาฬิกาบนข้อมือ พลางคิดไปว่าเหลือเวลาอีกเยอะกว่าจะค่ำ  แล้วตอนนี้เขาเองก็รู้สึกเบื่อๆ จะเป็นไรไปถ้าไปถึงห้องนัทซึก่อนเวลา ในเมื่อกุญแจสำรองอยู่ในมือเขา

 

เมื่อมิยาบิเข้ามาในห้องนัทซึ สิ่งแรกที่เขาทำคือตรงไปที่เตียงนอน .....ผมเหนื่อย ผมอยากหลับสักงีบ เผื่อสมองจะได้ปลอดโปร่งขึ้น......เขาคลายเนคไทออกเล็กน้อย....จะว่าไปก็นานแล้ว ที่ผมไม่ได้หลับนอนกับใครในฐานะเพื่อนแก้เหงา........

 

มิยาบิเหลือบมองรูปนัทซึบนผนังห้อง  นี่เขากำลังเฝ้ารอให้เวลายามค่ำคืนย่างกรายมาถึงหรือ?  มิยาบิรู้สัญชาตญาณตนเองดี ว่าขณะนี้สิ่งที่เขาปรารถนาคืออะไร

 

ขณะที่เขากำลังคิดวนถึงใบหน้า รูปร่างของนัทซึ  พลันเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น เขาตวัดสายตามองทันที แว่บแรกนึกว่านัทซึ......แต่ไม่ใช่

 

มิยาบิมองชายร่างเล็กอย่างพิจารณา เส้นผมดำขลับล้อมกรอบใบหน้าขาว  ลำคอเพรียว และแววตาที่จ้องตอบกลับด้วยความสงสัย

 

เอ่อ....คือ.... ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะเอ่ยถาม มิยาบิก็รีบพูดขึ้น

 

ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับนัทซึน่ะ ว่าแต่ ...นายมีอะไรที่ห้องนี้หรือเปล่ามิยาบิเสียงเรียบ จนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกอึดอัด

 

....ผมลืมไม้ตีกลองน่ะครับ

 

ไม้ตีกลอง?”

 

ครับ ผมก็จำไม่ได้ว่าวางไว้ตรงไหน

 

สายตาคมของมิยาบิจดจ้องร่างเล็กที่เดินวนหาไม้ตีกลองไปทั่วห้อง

 

อยู่ไหนเนี่ย... ร่างเล็กบ่นกับตัวเอง

 

มิยาบิได้ยินดังนั้น ก็แอบยิ้มที่มุมปาก ไม้ตีกลองที่ว่า ใช่สีดำหือเปล่า?”

 

ร่างเล็กมีสีหน้างุนงง ครับ สีดำ

 

งั้นใช่แบบนี้หรือเปล่า?”

 

ร่างเล็กมองไม้ตีกลองสีดำ ที่วางอยู่ข้างกายมิยาบิ วางอยู่บนเตียง วางอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว

 

นายชื่ออะไร?” มิยาบิเอ่ยถาม

 

......ผมชื่อ ไค

 

......ฉันชื่อมิยาบิ

 

จะด้วยอะไรก็ตาม ไครู้สึกแปลกๆตั้งแต่เห็นแววตาของมิยาบิ  เขารีบตรงไปหยิบไม้ตีกลอง แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มิยาบิคว้าแขนไคแล้วจับกดลงกับเตียง  

 

หยุด นายจะทำอะไร ไคพยายามขัดขืนด้วยการเตะ  มิยาบิเลยลากเข่าเข้าสัมผัสจุดอ่อนไหวของร่างเล็กอย่างช้าๆ  จนเรียวขาของไคเริ่มอ่อนยวบ   

 

รู้สึกไวเหมือนกันนี่ มิยาบิยิ้ม เขาเริ่มสอดมือเข้าไปในเสื้อไค  นิ้วเรียวเริ่มสัมผัสไล่วนอย่างชำนาญ ไล่จนถึงบริเวณยอดอก

 

ไคเริ่มหอบถี่ เขารู้ตัวดีว่าแม้หัวใจจะพยายามขัดขืน แต่ร่างกายนี่สิกลับตรงกันข้าม

 

ไค...มิยาบิกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างหูร่างด้านใต้

 

ใบหน้าของไคยิ่งแดงก่ำเมื่อมือของมิยาบิเริ่มซุกซนล้วงลึกเข้าไปในกางเกง 

 

อา.....หยุดนะ ร่างเล็กขนลุกเกรียว  เมื่อมือนั้นไล้ขึ้นลงช้าๆ  ไคเริ่มร้องเสียงคลางปนหอบ

 

นายอยากให้หยุดจริงเหรอไค มิยาบิถามยั่ว

  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !

 

ไค นายอยู่หรือเปล่า?” มีเสียงเรียกดังมาจากข้างนอก

 

มิยาบิขมวดคิ้ว รีบรวบร่างของไคขึ้น พาเข้าไปหลบในตู้เสื้อผ้า  เขากอดไคไว้แน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของกันและกัน พวกเขาได้ยินเสียงไขกุญแจ แล้วก็เสียงเปิดประตูห้อง

 

 มือใหญ่ของมิยาบิปิดปากไคไว้มิด  ไครู้สึกอึดอัด ยิ่งเมื่อลมหายใจของมิยาบิรดต้นคอ ประกอบกับอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นของทั้งคู่ ยิ่งทำให้รู้สึกราวกับร่างจะถูกแผดเผาลงเสียตรงนั้น

 

ไคขยับร่างนิดหนึ่ง มิยาบิก็กอดแน่นขึ้น  แล้วเริ่มสัมผัสริมฝีปากลงบนต้นคอร่างเล็ก  ริมฝีปากนั้นเม้มขบเบาๆ

  

มิยาบิได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิดแล้วก็ปิด  เขาถอนหายใจโล่งอก  บุคคลที่สามคงจากไปแล้ว

 

ในตู้เสื้อผ้าก็ดีเหมือนกันนะ ว่าไหมไค

 

มิยาบิเลื่อนมือลงดึงกางเกงที่หมิ่นเหม่จะหลุดของไคออก  เขาเลื่อนมือสัมผัสจุดอ่อนไหวของอีกฝ่าย ไครู้สึกสะท้านไปทั่วร่าง รู้สึกเลือดสูบฉีดเร็วกว่าปกติ

 

เรียกชื่อฉันหน่อยสิ ไม่งั้นไม่ต่อนะ มิยาบิว่า ก่อนหยุดมือ ทำให้ค้างคา

 

........มิยาบิ.....มิยาบิ..... เสียงของไคเบาราวจะกระซิบ

 มิยาบิยิ้มอย่างพึงใจ  ก่อนเริ่มไล้มือเรื่อยๆเร็วบ้างช้าบ้าง ทรมานร่างเล็กเรื่อยๆ จนเมื่อรู้สึกว่าถึงจุดสูงสุดแล้ว

ไคเข่าอ่อนยวบ พูดอะไรไม่ออก

 

คราวนี้...นายช่วยฉันบ้างนะ มิยาบิเอ่ยขึ้น เขาสอดนิ้วมือเข้าช่องทางด้านหลังร่างเล็กทีละนิ้ว

 

อย่านะ ขอร้อง...ตรงนี้....ไม่เอา....อา....

 

ไคไม่มีแรงจะขัดขืน  เขารู้สึกเจ็บ

 

ฉันจะทำให้นายชินเอง.... มิยาบิปลอบ

 

อา....เจ็บ...

 

มิยาบิรูดนิ้วเข้าออกช้าๆเพื่อให้ร่างเล็กชิน  ไคหน้าแดงก่ำ จะหนีก็คงยาก ยิ่งอยู่ในตู้เสื้อผ้าแคบด้วยแล้ว พื้นที่จะขยับตัวก็มีน้อย  มิยาบิใช้มือที่เหลือถอดกางเกง

 

เดี๊ยว มิยาบิ ...อย่าเอาเข้ามานะ...

 

สายเกินไปแล้วล่ะไค  ...มิยาบิว่า  เขาเริ่มเข้าไปอยู่ในร่างกายของไคอย่างช้าๆ 

 

ไครู้สึกเจ็บปนอาย  น้ำตาเริ่มร่วง  รู้สึกได้ถึงสายน้ำอุ่นๆกำลังไหลวนเข้ามา

 

สัมผัสเนื้อเสียดสี จากเจ็บเริ่มชา แล้วเริ่มปรารถนาขึ้นเรื่อยๆ

 

มิยาบิพยายามประคองให้ไปถึงจุดสูงสุดพร้อมกัน ไคเริ่มขยับสะโพก นั่นยิ่งทำให้มิยาบิพึงใจเข้าไปอีก

 ไครู้สึกเกร็งแน่นไปหมด ก่อนจะคลายออกช้าๆ  ภาพสีขาวปรากฎพร่างพรายในหัวสมอง   ...... 

งานเลี้ยงริมสระน้ำ

 

มิยาบิยืนคู่อยู่กับนัทซึ 

 

งานที่นัทซึให้ทำครั้งนี้คือมาเป็นเพื่อนในงานเลี้ยง และเพื่อนแก้เหงาในยามค่ำคืน

 

มิยาบิ อยากดื่มอะไรหรือเปล่า... นัทซึถามอย่างอ่อนโยน 

 

ไม่ล่ะครับ เดี๊ยวผมเมาขึ้นมา คืนนี้นัทซึจะไม่ไหวนะ มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่านัทซึคิดกับเขาเกินคำว่านายจ้าง  ทว่าเขากลับไม่เคยคิดเกินนั้น

 

มิยาบิก็..... นัทซึมีท่าทางเขิน เขารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นแววตาคมของมิยาบิ

 

นัทซึ ครับ เด็กคนนั้นชื่ออะไรเหรอครับมิยาบิถาม  มองไปยังสระน้ำ มีชายร่างเล็ก ผมดำสนิท กำลังยืนดื่มไวน์เงียบๆคนเดียว

 

...........ชื่อ ไค......ไคเป็นเพื่อนที่ทำงานน่ะ  ทำไมหรอ?”  

 

...เปล่าครับ....

 

สนใจหรือไง

 ..........เฮ้อ...เมื่อไหร่งานเลี้ยงจะเลิกเนี่ย อยากกลับไปห้องของนัทซึ มิยาบิเปลี่ยนเรื่อง พลางบีบไหล่คนตัวเล็กเบาๆ 

ระหว่างที่งานเลี้ยงใกล้เลิก  มิยาบิแยกจากนัทซึมาเข้าห้องน้ำ  แล้วเขาก็ได้เจอไคที่นั่น 

 

ไคกำลังร้องไห้ หน้าแดงก่ำ เมื่อไคเห็นมิยาบิในกระจกเขาก็รีบเลี่ยงออกมา  

 นั่นคงเป็นความประทับใจแรกที่เขาได้รู้จักไค

.

 .

.

 

.

 

.

 

ไค นายคงจำฉันเมื่อครึ่งปีก่อนไม่ได้สินะ...ที่งานเลี้ยงริมสระ. มิยาบิถามคนตรงหน้า

 

ขณะนี้พวกเขาอยู่ในร้านอาหาร  มิยาบิได้โทรไปยกเลิกงานกับนัทซึพร้อมกับบอกว่าจะไม่ทำงานนี้อีกแล้ว

 

.........ฉันจำได้ ......ฉันจำแววตานายได้........ไคหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย

 

มิยาบิมีสีหน้าประหลาดใจ

 

ไค...ความจริงเคยมีคนมาทาบทามให้ฉันเป็นนักร้องตั้งนานแล้วล่ะ แต่ฉันยังไม่ได้ติดต่อไป  สงสัยฉันคงต้องลองดู  เพราะว่าถ้าไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง ฉันคงต้องทำงานเพื่อนแก้เหงาต่อไป มิยาบิยิ้มกวนๆปนน่ารัก

 

นายไม่ชอบงานเพื่อนแก้เหงาหรอ

 

ชอบสิ! แต่ว่าฉันเจอเป้าหมายในชีวิตแล้ว มิยาบิยิ้ม

 

เป้าหมาย

 

ใช่  เป้าหมายในชีวิตก็คือนายยังไงล่ะ

 

.......

 

..........ทำไมหรอ เงียบทำไม ว่าแล้วมิยาบิก็แล่บลิ้นใส่

 

เปล่า..

 

ไค...ฉันชอบรอยยิ้มของนาย

  

หลังจากเหตุการณ์วุ่นๆในวันนั้น   มิยาบิได้ติดต่อทางบริษัทดนตรี เขาได้เริ่มงานนักร้องอย่างจริงจัง

 

ส่วนไค ก็ได้ลาออกจากบริษัท แล้วเขาทำงานวงดนตรี ผลิตเพลงออกวางขายทั่วญี่ปุ่น

 

ทั้งไคและมิยาบิต่างก็ยุ่งกับงาน แต่ก็เจียดเวลามาเจอกัน

เรื่องราวของพวกเขาทั้งในอดีตและปัจจุบันยังคงปิดเป็นความลับ  

 

  The End   

 

จบไปแล้วนะคะกับช็อทฟิคPrey of love หรือในชื่อไทยๆว่า เหยื่อรัก *-*โฮะๆๆๆๆๆๆ ฟิคเรื่องนี้เขียนขึ้นเฉพาะกิจ ให้ Suisei เพื่อนรัก(หักเหลี่ยม) ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เป็นข้อตกลงกันเล็กน้อยว่าแต่งแลกกันอ่าน ตอนนี้ก็กำลังรออ่านคู่โอยเรย์ อยู่ ไม่รุว่าซุยจะแต่งเสร็จตอนไหน=3=

 แต่งเสร็จปุ๊บก็รีบเอามาลงบอร์ดเลยทันที   สนุกไม่สนุกก็นะ.....ฮ่าๆๆๆๆๆเมนท์ได้ จะดีใจมั่กๆๆๆๆๆๆๆๆรักคนอ่านทุกคน ที่อ่านจบอ่ะนะ หวัดดีปีใหม่ค่า>-<      

 

edit @ 2 Jan 2008 11:47:10 by jo-jung

edit @ 2 Jan 2008 11:48:56 by jo-jung

Comment

Comment:

Tweet

อัพบลอกแล้นนะนังจัง ค้างคา...

#5 By XXX on 2008-04-02 15:03

เน่......แต่งปาปาต่อได้แล้วนะ ชั้นรอแกอยู่
อยากอ่านยุนแจใจจะขาดอยู่แล้ว ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
ตอนนี้ไม่ใคร่อะไรทั้งนั้น นอกจากยุนแจ กร๊ากกกกกก..

เบื่อชีวิต แต่งฟิคไปไม่มีคนอ่าน เซง = =!!
จะกลับมาแต่งยุนแจแล้ว ๕๕๕๕๕ คิเฮโด้ยยยยยยยย
อยากอ่านปาปาต่อแล้วนะ มาต่อโด้ยยยยยย ไม่ต่อมีตื้บ

ตอนนี้เฮดบลอกชั้นเป็นยุนแจ ฮริ้วววววว....
นี๊ดส์ยุนแจมากมาย มาต่อด่วน ค้างไว้ยาวนานเหลือเกิน
กูค้างๆๆๆ แง่งงงงง.....*ทึ้งหัวนังจัง*

๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

#4 By XXX on 2008-01-29 17:51

นึกว่าทิ้งบล็อกนี่แล้ว

#3 By fuchi (^^) on 2008-01-29 15:56

แก..ไอ้สนุกก้อสนุกอยู่หรอก

แต่เมื่อไหร่เราจะได้อ่าน paparazzi อ่ะ

รอนานแล้วนะโว้ย

#2 By ป่าน (58.147.85.3) on 2008-01-12 12:27

สนุกดีนะคับ

#1 By 草の 明ら  on 2008-01-02 11:47