C o s i n e P u b

Chapter   5

นัยน์ตาสีดำของแจจุงพยายามหลบหลีก พยายามไม่มองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของจุนซูตรงๆ

แต่แล้วแจจุงก็ถึงกับสะดุ้ง เมื่อมือใหญ่ของยุนโฮจับลงบนไหล่เขาเบาๆ

ยุนโฮจ้องหน้าแจจุงเขม็ง แล้วพูดขึ้น

"เอ่อ เดี๊ยวผมช่วยพยุงเองดีกว่าครับ ดูท่าทางคุณจะไม่ไหว"

พูดจบยุนโฮก็รีบคว้าแขนยูซอนที่สลบเหมือด จับพาดลงบนบ่า

"จุนซูจะให้พี่ไปส่งเราที่บ้านเลยหรือเปล่า?" ยุนโฮเอ่ยถาม

คำตอบที่ได้รับกลับเป็นรอยยิ้มแห้งๆ จุนซูยกแขนขึ้น... กุญแจมือยังคงพันธนาการเขากับยูซอนเข้าไว้ด้วยกัน

"พี่ยุนโฮ ถ้าผมกลับบ้านไปสภาพนี้ แม่คงตกใจ เผลอๆวุ่นวายถึงพี่อีก" จุนซูว่า

ยุนโฮพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ดีว่า จุนซูถูกเลี้ยงมาอย่างคุณหนู พ่อแม่ทั้งหวงและห่วง

ก็นะจะไม่หวงได้ไง จุนซูเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ต้องรับช่วงต่อบริษัท

แจจุงมองกุญแจมือที่พันธนาการยูซอนกับจุนซูอีกครั้ง....ยูซอนนายหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ ถ้าความลับแตกฉันจะบ่นให้หูชาเลย ....

"เอ่อ ผมว่าที่ไขกุญแจมือคงอยู่ในตัวยูซอนนี่ล่ะ" แจจุงว่า พลางเข้าไปค้นหาตามกระเป๋ากางเกงบ้าง เสื้อเชิ้ตบ้าง แต่ก็ไม่พบ

ระหว่างที่แจจุงพยายามค้นอยู่นั้น คงไม่รู้หรอกว่ายุนโฮได้ลอบมองใบหน้าเขาอยู่

"พี่แจจุง ผมว่าเรื่องกุญแจมือช่างมันเถอะครับ  ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า เพราะดูท่าพี่หยองนี่จะเจ็บหนัก" จุนซูพูดขึ้น

"อืม นั่นสิ ผมว่าคุณช่วยโบกแท็กซี่จะดีกว่า" ยุนโฮช่วยสำทับ

แจจุงก็ได้แต่พยักหน้า

......................................................................

ชายหนุ่มผิวสีแทนนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวฟุบตัวลงกับเตียง แล้วกลิ้งเล่นไปมาในใจยังคงนึกถึงหน้าตาตื่นของยุนโฮ  สักพักเขาเอื้อมมือไปหยิบเล่มรายงานที่ต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้ เพื่อตรวจทานดูอีกครั้ง สักพักเสียงโทรศัพท์มือถือก็เบนความสนใจเขาแทบจะทันที

เขารีบคว้าโทรศัพท์ แต่ทันทีที่เห็นว่าเป็นเบอร์ใคร คิ้วก็ขมวดมุ่น เขาตัดสินใจกดรับสาย

"ฮัลโหล ชางมินเหรอครับ รับสายช้าจัง" เสียงจากปลายสายทักมา

"............มีอะไรหรือเปล่า ?" ชางมินถามอย่างกระอักกระอ่วน

"คิดถึงเจ้าหญิงน่ะสิครับ ก็เลยโทรหา"

"...คุณ ชอย ซีวอน ...คุณเองก็น่าจะรู้ว่าผมมีคนที่คบเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว" ชางมินว่า ยิ่งได้ยินคำว่าเจ้าหญิงจากปากคนอื่นที่ไม่ใช่ยุนโฮก็ยิ่งรู้สึกฉุน   

".........เรื่องนั้นผมทราบดีครับ...แล้วผมก็บอกคุณไปแล้วว่าผมจะเป็นที่หนึ่งในใจคุณให้ได้"

"ผมไม่เข้าใจเลย ว่าคุณจะทำแบบนี้ไปทำไม"

"....ผมว่า....คำตอบคุณเองก็น่าจะรู้ดี" ซีวอนตัดพ้อ

"......หรอครับ งั้นถ้าไม่มีอะไรก็..." ชางมินทำท่าจะตัดบท

"ชางมินว่างวันไหนครับ"

"....ไม่ว่าง" ชางมินตอบทันที

"หรอครับ เสียดายจริงๆพอดีเขาจะมีอบรมการสื่อสารของนักข่าววันอาทิตย์ที่จะถึงนี้น่ะ แต่ถ้าคุณไม่ว่างก็..."

"เดี๊ยว..เอ่อ มีอบรมหรอ ที่ไหนล่ะ" ชางมินเสียงกระตือรือร้น

"อืมมมมมมมมม ไว้วันอาทิตย์ผมจะพาคุณไปแล้วกัน ตกลงตามนี้นะ"

แล้วสายก็ตัดไป  ชางมินอ้าปากค้าง.....นี่ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรเลยนะ ชอย ซีวอน นายนี่มันจริงๆเลย..........

อีกด้านหนึ่งซีวอนกำลังนั่งยิ้มแก้มปริอยู่บนโต๊ะทำงาน ป้ายตำแหน่งประธานบริษัทวางผงาดตรงหน้า เขาเองก็ถือเป็นคนเด่นดังในวงสังคม เพราะการได้ขึ้นตำแหน่งประธานบริษัทด้วยอายุยังน้อย ประกอบกับรูปร่าง ใบหน้าที่ใครเห็นก็สะดุดตา จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ซีวอนจะเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ

เขารู้จักชางมินก็เพราะพ่อกับแม่แนะนำ จะเรียกว่ารักแรกพบก็คงได้มั้ง       

ซีวอนเริ่มจัดการเซ็นเอกสารในแฟ้มต่อไปอย่างมีความสุข

..........................................................................

แจจุงกับยุนโฮนั่งรออยู่หน้าห้องผู้ป่วย ความเงียบเริ่มทำให้อึดอัด สายตายุนโฮเหลือบมองแจจุงกับกระเป๋าสะพายกล้องเป็นพักๆ

"เอ่อ.....เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ"

"..........." แจจุงเงียบ

"อ้อ ! ผมจำได้แล้ว เราเจอกันบนลิฟต์ไงครับเมื่อวานนี้เอง" ยุนโฮยิ้มอย่างเป็นมิตร

แจจุงยืดตัวขึ้นนิดหนึ่ง "เอ่อ...ครับใช่.."

"แล้วก็ที่ผมถามคุณว่าพักที่นี่หรือเปล่าไง"

แจจุงพยักหน้า ก่อนจะใช้มือปาดเม็ดเหงื่อแถวหน้าผาก

 "คุณหน้าซีดๆนะครับ ไม่สบายหรือเปล่า" ยุนโฮถามอย่างเป็นห่วง

แจจุงส่ายหน้า......จะไม่สบายก็เพราะนายนั่นล่ะ ถามเซ้าซี้อยู่ได้ แล้วนี่เมื่อไหร่จะเข้าห้องผู้ป่วยได้สักทีเนี่ย........

"แจจุง...เอ่อ ผมเรียกแบบนี้ได้ไหมครับ" ยุนโฮถาม

"...เอ่อ....ครับ" แจจุงตอบอึกอัก

"อืมมมมม คุณชอบถ่ายรูปหรอครับ"

แจจุงสะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย เขาจับกล้องในมือแน่น

"ครับ ผมชอบถ่ายรูป" แจจุงยิ้มเพียงนิดเดียว ยุนโฮก็พยักหน้าหงึกหงัก

สักพักประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก  พยาบาลในชุดขาวเดินถือแฟ้มมาหยุดลงตรงหน้าแจจุงกับยุนโฮ แล้วพูดไปจดบันทึกไป "ทำแผลกับตรวจอาการคนไข้เรียบร้อยแล้วนะคะ ก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรมาก เชิญญาติเข้าพบได้แล้วค่ะ"

ทันทีที่พยาบาลพูดจบ พวกเขาก็รีบตรงเข้าไปในห้อง

จุนซูหันมายิ้มให้ พลางชูข้อแขนที่ไร้พันธนาการ

"อ้าว เอากุญแจมือออกได้ไงล่ะนั่น?" ยุนโฮถาม

"พอดี พยาบาลคนเมื่อกี้เขาใช้วิธีกุญแจผีให้"

ยูซอนยังคงหลับไม่ได้สติ  มุมปากกับโหนกแก้มเริ่มมีสีม่วงคล้ำ  แขนถูกพันด้วยผ้าปิดแผล  แจจุงเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจ......ป่านนี้ลุงคิมจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ หวังว่าคงอาศัยช่วงชุลมุนหลบไปทัน..........

"นี่ก็เริ่มดึกแล้ว กลับกันก่อนเลยก็ได้ เดี๊ยวฉันดูยูซอนเอง" แจจุงพูดขึ้น สายตามองนาฬิกาบนข้อมือ

"ครับ งั้นถ้ามีอะไรโทรมาเบอร์ผมแล้วกัน" ยุนโฮว่า

แจจุงเลยแลกเบอร์โทรศัพท์กับยุนโฮและจุนซู  

ก่อนจากกันยุนโฮหันมองแจจุงเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อประตูห้องปิดลง แจจุงก็หันขวับไปหาคนป่วยบนเตียงทันที

"ยูซอน ! ฉันรู้นะว่านายแกล้งหลับ " แจจุงว่า

ยูซอนลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วส่งยิ้มแหยๆให้ แจจุงจึงอดไม่ได้ที่จะต่อว่า

"แผนของเราเกือบพังเพราะนาย รู้ไหมว่าจุนซูเป็นญาติกับคนที่เรากำลังตามถ่ายรูป"

"อะไรนะ !" ยูซอนขยับขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ ส่วนมือก็ลูบตามเนื้อตัวที่ปวดระบม

"นายฟังไม่ผิดหรอก จุนซูเป็นญาติกับจุง ยุนโฮ"

แจจุงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แหงนหน้าขึ้นมองเพดาน 

"เฮ้ย โลกมันจะกลมขนาดนั้นเชียว" ยูซอนเสียงตื่น

".....นั่นสิ โลกกลมกว่าที่คิด..." แจจุงหลับตาลงช้าๆ ร่องรอยความเครียดยังไม่จางไปจากใบหน้า

ทั้งคู่เงียบกันไปพักใหญ่ ต่างก็นั่งทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา

สีหน้าของแจจุงบ่งบอกได้ชัดว่าไม่ยินดีนักที่ได้พบกับยุนโฮ ขณะที่ยูซอนเริ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"แจจุง....ฉันว่า โลกกลมๆนี่ก็ดีเหมือนกัน" ยูซอนดีดนิ้วราวกับคิดอะไรใหม่ๆได้

"ดียังไง" แจจุงเสียงเนือย

"อ้าว ถามแปลกๆ เราก็ใช้แผนตีสนิทสิ จะได้ถ่ายรูปได้ง่ายขึ้น"

".......แผนตีสนิท ?"

edit @ 13 Apr 2008 00:22:27 by jo-jung

edit @ 15 Apr 2008 22:22:56 by jo-jung